Κάρολ Μπάντι - Νταγκ Κλαρκ, Το Αδίστακτο ζευγάρι που σκότωνε τα ανυποψίαστα θύματα!!!

Όταν η Κάρολ Μπάντι γνώρισε τον Νταγκ Κλαρκ, πίστεψε ότι βρήκε τον έρωτα της ζωής της. Ήταν ψηλός, νέος, μιλούσε γαλλικά και είχε ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο. Το πιο σημαντικό απ” όλα ήταν ότι της έδωσε σημασία, γεγονός που σπάνιζε στη ζωή της 37χρονης, υπέρβαρης νοσοκόμας. Ο τελευταίος εραστής της, όχι μόνο ήταν παντρεμένος, αλλά της έκλεψε 8 χιλιάδες δολάρια, πριν να την εγκαταλείψει. 

Ο Νταγκ Κλαρκ χρειαζόταν κάποιον να τον φιλοξενήσει, να τον ταϊσει και να τον φροντίσει. Ήθελε οι γυναίκες που είχε δίπλα του, να τον σέβονται σαν Θεό και να τον υπακούν. Γι” αυτό πάντα επέλεγε τις πιο μοναχικές, όπως τη Μπάντι, που θα έκαναν τα πάντα για να τον κρατήσουν κοντά τους. Γνωρίστηκαν τα Χριστούγεννα του 1979, λίγο καιρό μετά συζούσαν και ο Κλαρκ δεν άργησε να αποκαλύψει στη νέα του σύντροφο της σεξουαλικές του “παραξενιές”. Τον ενδιέφερε ο σαδισμός, η νεκροφιλία, ακόμα και η παιδεραστία. Η Μπάντι του επέτρεπε να φέρνει ιερόδουλες στο σπίτι και μία φορά τον βρήκε με ένα 11χρονο κορίτσι.

Η Μπάντι είχε κακοποιηθεί σεξουαλικά από τον πατέρα της όταν ήταν 12 χρονών, αλλά δεν αντέδρασε. Το κορίτσι μπήκε στο ντους μαζί με το ζευγάρι και αργότερα φωτογραφήθηκε γυμνό. Το μόνο σχόλιο που έκανε η Μπάντι στην αστυνομία ήταν ότι δεν ένιωθε ανταγωνιστικά προς την 11χρονη, γιατί γνώριζε ότι την αγαπούσε πραγματικά ο Κλαρκ.

Οι πρώτες δολοφονίες 

Το μεσημέρι της 12ης Ιουνίου του 1980, ένας σκουπιδιάρης εντόπισε τα πτώματα δύο νεαρών κοριτσιών κοντά στη λεωφόρο Βεντούρα του Λος Άντζελες. Η μία ήταν γυμνή και την είχαν πυροβολήσει στο κεφάλι. Η δεύτερη φορούσε ρούχα, αλλά το παντελόνι της είχε σκιστεί με μαχαίρι μέχρι το γοφό. Είχε δεχτεί κι αυτή δύο πυροβολισμούς, έναν στο κεφάλι κι έναν στο στήθος.

Σύμφωνα με την έρευνα της αστυνομίας, οι κοπέλες ήταν ετεροθαλείς αδερφές, 15 και 16 χρονών. Το έσκαγαν συχνά απ” το σπίτι τους, έκαναν τακτική χρήση ναρκωτικών και πολλές φορές αντάλλασσαν σεξουαλικές χάρες με χρήματα. Ήταν το πιο εύκολο είδος θύματος. Καμία απ” τις δύο δεν είχε κακοποιηθεί σεξουαλικά, αν και υπήρχαν ίχνη σπέρματος στα γεννητικά τους όργανα, στοιχείο που έκανε την αστυνομία να υποπτευθεί ότι ο δράστης ήταν νεκρόφιλος....

Λίγες μέρες μετά, το αστυνομικό τμήμα δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από μία άγνωστη γυναίκα που φαινόταν πεπεισμένη ότι ο φίλος της ήταν ο δολοφόνος. Γνώριζε λεπτομέρειες που δεν είχαν δοθεί στη δημοσιότητα, αλλά η σύνδεση κόπηκε, πριν προλάβει να δώσει τα στοιχεία της. Ήταν η Κάρολ Μπάντι, που έπαιρνε το τμήμα για να επιβεβαιώσει ότι η ιστορία που της διηγήθηκε ο Κλαρκ ήταν αληθινή. “Θέλω μια γυναίκα που θα με αγαπάει αρκετά, ώστε να σκοτώσει μαζί μου”...

Η Μπάντι δεν είχε καμία πρόθεση να καταδώσει τον σύντροφό της. Αντιθέτως, πήγε μαζί του σε ένα κατάστημα όπλων και αγόρασε δύο 45αρια πιστόλια, στο όνομά της. Το προηγούμενο βράδυ, αφού της εξομολογήθηκε τη δολοφονία, της είπε ότι για να αποδείξει την αγάπη της, έπρεπε να σκοτώσει μαζί του. Η Μπάντι δέχτηκε χωρίς δεύτερη σκέψη και τον συμβούλευσε να κάνει κάτι τρελό σε κάθε δολοφονία, για να νομίσει o κόσμος ότι είναι ένας διεστραμμένος δολοφόνος. Γιατί στα δικά της μάτια, ο Κλαρκ είχε “σώας τας φρένας”....

Η δολοφονία των ιερόδουλων 

Στις 23 Ιουνίου, βρέθηκε το πτώμα της 24χρονης ιερόδουλης, Κάρεν Τζόουνς και μερικές ώρες μετά, η αστυνομία εντόπισε και το πτώμα της 21χρονης, Έξι Γουίλσον. Και οι δύο ήταν ιερόδουλες και στενές φίλες. Η μόνη διαφορά ήταν ότι η Τζόουνς βρέθηκε ανέγγιχτη, πέρα από τη σφαίρα στο κρανίο της, ενώ το πτώμα της Γουίλσον είχε αποκεφαλιστεί. Σύμφωνα με την ομολογία της Μπάντι, ο Κλαρκ τιμώρησε τη Γουίλσον, επειδή τον δάγκωσε κατά τη διάρκεια της πράξης.. Το κεφάλι της βρέθηκε την επόμενη μέρα μέσα σε ένα ξύλινο κουτί, το οποίο κάποιος είχε πετάξει πίσω από ένα κάδο απορριμάτων....

Στο κουτί υπήρχαν και γυναικεία ρούχα, ένα τζιν σορτσάκι και μια μπλούζα που έγραφε “Daddy’s Girl”, δηλαδή το “κορίτσι του μπαμπά”. Στις 30 Ιουνίου, εντόπισαν και το πέμπτο θύμα του Κλαρκ, τη 17χρονη Μαρνέτ Κόμερ. Το πτώμα της βρισκόταν σε προχωρημένη αποσύνθεση, γι” αυτό η αστυνομία πίστευε ότι η Κόμερ ήταν το πρώτο χτύπημα του δράστη, που πραγματοποιήθηκε την 1η Ιουνίου. Μάρτυρες που είδαν την Κόμερ το βράδυ που εξαφανίστηκε, θυμήθηκαν ότι φορούσε μια μπλούζα που έγραφε “το κορίτσι του μπαμπά”. 

Το έγκλημα εκδίκησης 

Η Μπάντι ήταν ενθουσιασμένη με την εγκληματική της δράση. Ένιωθε ευχαρίστηση όταν σκότωνε μία γυναίκα, αλλά δεν της άρεσε να προκαλεί πόνο. Γι” αυτό, όπως δήλωσε κι αργότερα στην αστυνομία, όλα τους τα θύματα πέθαναν χωρίς να βασανιστούν. Όμως η Μπάντι είχε ένα τελευταίο θύμα κατά νου, για το οποίο επιφύλασσε ειδική περιποίηση. Τον έλεγαν Τζον Μάρεϊ, ήταν 45 χρονών και τραγουδούσε σε ένα μαγαζί στο Λος Άντζελες. Ήταν παντρεμένος και για πολλούς μήνες απατούσε τη σύζυγό...

Η σύλληψη 

Στις 11 Αυγούστου, η Μπάντι κατέρρευσε στη δουλειά και αποκάλυψε σε όλους τους συναδέλφους της, ότι είχε αφαιρέσει ανθρώπινες ζωές. Ομολόγησε τα πάντα στην αστυνομία και τους έδωσε στοιχεία που αποδείκνυαν την ενοχής της ίδιας και του Κλαρκ. Ο σύντροφός της δεν ήταν το ίδιο πρόθυμος να βρεθεί πίσω από τα κάγκελα της φυλακής. Επέμενε ότι ήταν αθώος και πίστευε ότι η δήλωση του θα έστεκε, όσο η αστυνομία δεν είχε τα φονικά όπλα. 

Όμως τα δύο 45αρια πιστόλια βρέθηκαν στο εργοστάσιο που δούλευε και πλέον, η καταδίκη του Κλαρκ είχε μπει στην τελική ευθεία. Ο ένας κατηγορούσε τον άλλον και οι αστυνομικοί έτειναν να πιστέψουν την Μπάντι, γιατί έδειχνε να την τυραννούν οι ενοχές περισσότερο από τον σύντροφό της. Άλλωστε η Μπάντι είχε κακοποιηθεί σεξουαλικά από τον πατέρα της, αργότερα την ξυλοκοπούσε ο σύζυγός της και είχε πολλά ελαφρυντικά στοιχεία με το μέρος της. 

Ο Κλαρκ καταδικάστηκε σε θάνατο για τη δολοφονία έξι γυναικών και ακόμα αναμένει την εκτέλεσή του. Η Μπάντι καταδικάστηκε σε ισόβια για δύο ανθρωποκτονίες και πέθανε στη φυλακή από καρδιακή προσβολή, στις 9 Δεκεμβρίου του 2003. 

mixanitouxronou

Συνέχεια του θέματος ...

Πειράματα Ευγονικής των Νάζι σε παιδιά...

Μία από τις πιο χαρακτηριστικές φωτογραφίες της συλλογής: γυμνά αγόρια εκτίθενται 

σε υπέρυθρη ακτινοβολία για να ξανθύνουν τα μαλλιά τους

Γερμανίδες νοσοκόμες, εν ώρα υπηρεσίας να φροντίζουν παιδιά προσχολικής ηλικίας, τα οποία χρησιμοποιούσαν ως πειραματόζωα σε ένα από τα πολλά προγράμματα ευγονικής των Ναζί.

Το πείραμα αποσκοπούσε στη δημιουργία μίας ανώτερης φυλής παιδιών, τα οποία θα συγκέντρωναν τα κύρια χαρακτηριστικά της Άριας Φυλής και κάποια μέρα θα κατακτούσαν ολόκληρο τον κόσμο.

Μία συλλογή φωτογραφιών που έφερε στο φως η Daily Mail αποκαλύπτει τις σκοτεινότερες πτυχές του νοσηλευτικού λειτουργήματος. 

Το δημοσίευμα αναφέρεται στο ρόλο που έπαιξαν οι νοσοκόμες στα πλέον απάνθρωπα πειράματα ευγονικής του Γ' Ράιχ, τα οποία περιελάμβαναν την ευθανασία όσων έπασχαν από νοητική στέρηση ή χαρακτηρίζονταν από το χιτλερικό καθεστώς ως «ανεπιθύμητοι» και την αποστολή των πιο ατίθασων παιδιών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Στο πλαίσιο του προγράμματος, που διήρκησε ως το 1944, γεννήθηκαν συνολικά 42.000 βρέφη, τα περισσότερα εκ των οποίων πληρούσαν όλες τις απαραίτητες προδιαγραφές για τη δημιουργία μίας «ανώτερης φυλής».

rip - people

Συνέχεια του θέματος ...

15 Φρικτοί μέθοδοι βασανιστηρίων που χρησιμοποιήθηκαν στο παρελθόν!!!

Της Νίνας Κουλετάκη

Ο ανθρώπινος νους ήταν και παραμένει ιδιαίτερα εφευρετικός όταν πρόκειται να ασχοληθεί με τρόπους βασανισμού και μεθόδους εκτέλεσης. Στην έρευνά μου για τις πιο διαδομένες μεθόδους εκτέλεσης, συνάντησα και άλλες που είτε έχουν πλέον εκλείψει, ή εφαρμόζονταν μόνο σε συγκεκριμένη χώρα και ιστορική περίοδο. Οι περισσότερες από αυτές παρουσιάζονταν ως τρόποι βασανισμού. Ήταν, όμως, τόσο σκληρές, που ο βασανιζόμενος δεν υπήρχε περίπτωση να επιβιώσει του μαρτυρίου, έτσι μπορούμε να τις εντάξουμε στις εκτελέσεις.

Είναι, πραγματικά, τρομακτικό να έρχεται κανείς αντιμέτωπος με όλους αυτούς τους φριχτούς τρόπους βασανισμού και εκτελέσεων ανθρώπου από άνθρωπο. Το είδος μας, στην εξελικτική του πορεία, άφησε πίσω του ματωμένα χνάρια και τσακισμένα κορμιά.

Ας δούμε, όμως, αυτούς τους φριχτούς τρόπους βασανισμού και εκτελέσεων, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.

1. Ο Βρασμός

Αν και όχι τόσο διαδεδομένος όσο άλλες μέθοδοι εκτέλεσης, ο βρασμός έως θανάτου αποτελούσε κοινή πρακτική στην Ευρώπη και την Ασία τα τελευταία δύο με τρεις χιλιάδες χρόνια. Στην Αγγλία της εποχής του Ερρίκου του 8ου αποτελούσε νόμιμη μέθοδο εκτέλεσης, καθώς και στις Κάτω Χώρες το Μεσαίωνα. Στη σύγχρονη εποχή, ο Idi Amin της Ουγκάντα, καθώς και ο Islom Karimov του Ουζμπεκιστάν τον είχαν χρησιμοποιήσει για να θανατώσουν πολιτικούς τους αντιπάλους.

Ο κρατούμενος, είτε ρίχνεται γυμνός μέσα σε υγρό που ήδη βράζει, είτε δένεται και τοποθετείται μέσα σε ένα μεγάλο μεταλλικό δοχείο γεμάτο με το υγρό. Στη συνέχεια ο εκτελεστής ανάβει φωτιά κάτω από το δοχείο μέχρι το υγρό να αρχίσει να βράζει και, συνεπώς, να πεθάνει ο καταδικασμένος. Το υγρό μπορεί να είναι, νερό, λάδι, οξύ, πίσσα ή ακόμα και υγρό μολύβι.

02. Μπρούτζινος ταύρος

Ο τροχός αποτελούσε μια μέθοδο βασανιστικής εκτέλεσης, αρχικά στην Αρχαία Ελλάδα, που είναι και ο τόπος έμπνευσής του, και κατόπιν στη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Σουηδία και τη Ρωσία.

Έμοιαζε με έναν μεγάλο τροχό κάρου, πάνω στον οποίο δενόταν, με ανοιχτά χέρια και πόδια ο κρατούμενος. Στη συνέχεια ο τροχός περιστρεφόταν αργά, ενώ o εκτελεστής με ένα σφυρί ή με έναν σιδερένιο λοστό έσπαζε τα κόκαλα του καταδικασμένου. Αν κάποιο από τα χτυπήματα, στο στήθος ή στο κεφάλι, δεν ήταν αρκετά δυνατό ώστε να τον σκοτώσει και να θέσει έτσι τέλος στο μαρτύριό του, ο άνθρωπος υπέφερε φρικτά για πολλές ώρες.

Μετά το θάνατο του καταδικασμένου, ο τροχός με τα υπολείμματά του στερεωνόταν σ’ έναν ψηλό στύλο, ώστε τα όρνια να φάνε ό,τι είχε απομείνει.

04. Ταφή (ζώντος, γνωστή και ως «το πηγάδι»)

Στην αρχαία Ρώμη, τις Εστιάδες που παραβίαζαν τους όρκους τους, τις «έθαβαν ζωντανές», κλείνοντάς τες σε μια σπηλιά με ελάχιστη τροφή και νερό. Σε περίπτωση που ήταν αθώες, η θεά Εστία θα φρόντιζε να τις απελευθερώσει!

Άλλος τρόπος ταφής ζωντανού ανθρώπου ήταν να ανοιχτεί απλά μια τρύπα στο έδαφος, να τον πετάξουν μέσα και να τη σκεπάσουν, στη συνέχεια, με χώμα. Αυτή η μέθοδος, γνωστή ως «το πηγάδι», χρησιμοποιήθηκε στη μεσαιωνική Ιταλία ως τρόπος εκτέλεσης των δολοφόνων και στη Ρωσία, κατά τον 17ο και 18ο αιώνα, όπου τιμωρούσαν έτσι τις γυναίκες που είχαν σκοτώσει τους συζύγους τους.

Στη σύγχρονη εποχή χρησιμοποιήθηκε ευρέως, κατά το τέλος του 1937 μέχρι τις αρχές του 1938, από τους Γιαπωνέζους κατά τη Σφαγή του Νανκίν, όπου έθαβαν ζωντανούς τους κινέζους πολίτες καθώς και τους αιχμαλώτους πολέμου.

05. Σταύρωση

Η σταύρωση είναι ένας αρχαίος τρόπος εκτέλεσης, κατά τον οποίο ο καταδικασμένος δένεται ή καρφώνεται σε έναν μεγάλο ξύλινο σταυρό ή πάσσαλο, και αφήνεται εκεί μέχρι να πεθάνει.

Αυτή η μέθοδος εκτέλεσης ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη στην Αρχαία Ρώμη και στους γειτονικούς μεσογειακούς πολιτισμούς και ήταν σε ισχύ μέχρι το 313 μ.Χ., οπότε ο Χριστιανισμός νομιμοποιήθηκε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και έγινε γρήγορα η επίσημη θρησκεία του κράτους.

06. Σύνθλιψη

Ο κρατούμενος πέθαινε κάτω από το βάρος βράχων που σωρεύονταν στο κορμί του ή του συνέθλιβαν το κεφάλι κάτω από το πόδι ενός ελέφαντα. Στην πρώτη περίπτωση ο θάνατος μπορούσε να είναι αργός και βασανιστικός, εάν οι βαριές πέτρες δεν ρίχνονταν επάνω του μονομιάς. Η εκτέλεση με σύνθλιψη είχε εφαρμογή σε πολλές χώρες και οι τεχνικές διέφεραν από τόπο σε τόπο.

07. Ξεκοίλιασμα

Όταν εφαρμόζεται σε ζωντανό άνθρωπο τα αποτελέσματα είναι, αναπόφευκτα, μοιραία.Χρησιμοποιήθηκε ευρέως στο παρελθόν ως τρόπος επιβολής της θανατικής ποινής σε πολλές δυτικές και ανατολικές χώρες. Τα τελευταία όργανα που αφαιρούνται είναι η καρδιά και οι πνεύμονες, έτσι ο καταδικασμένος διατηρείται στη ζωή για να υποφέρει από το αβάσταχτο μαρτύριο για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο διάστημα.

08. Διαμελισμός

Ο διαμελισμός συνίσταται στο κόψιμο, σκίσιμο, τράβηγμα και, γενικά, αποκόλληση των μελών ενός ζωντανού ανθρώπου ή ζώου από το σώμα του. Στους ανθρώπους συμβαίνει είτε μετά από κάποιο ατύχημα, είτε ως αποτέλεσμα εκτέλεσης με αυτή τη βάρβαρη μέθοδο.

Ήταν πολύ διαδεδομένος τρόπος θανάτωσης κατά τον Μεσαίωνα, όπου ο κρατούμενος δενόταν σε τέσσερα άλογα, δύο για τα πόδια και δύο για τα χέρια. Στη συνέχεια τα άλογα έτρεχαν προς διαφορετική κατεύθυνση το καθένα με αποτέλεσμα τον διαμελισμό του άτυχου ανθρώπου. Υπήρχαν και αρκετοί εναλλακτικοί τρόποι.

Στη σύγχρονη εποχή ο διαμελισμός έχει πάψει να χρησιμοποιείται ως μέθοδος εκτέλεσης.Όμως δεν είναι σπάνιο φαινόμενο σε περιπτώσεις δολοφονίας, ακόμα και κανιβαλισμού.Οι αμερικανοί κατά συρροή δολοφόνοι Albert Fish και Jeffrey Dahmer συνήθιζαν να διαμελίζουν (και να τρώνε) τα θύματά τους. Και στη σύγχρονη Ελλάδα είχαμε περιπτώσεις διαμελισμού, αν και όχι σε ζωντανό άνθρωπο. Οι διαμελισμοί του Δημήτρη Αθανασόπουλου και της Ζωής Φραντζή έγιναν για να μην αποκαλυφθούν οι φόνοι.

09. Γδάρσιμο

Το γδάρσιμο ανθρώπου χρησιμοποιήθηκε ως μέθοδος βασανισμού ή/και εκτέλεσης, ανάλογα με το ποσοστό του δέρματος που αφαιρείται. Γίνεται όσο ο καταδικασμένος είναι ζωντανός, αν και υπάρχουν καταγραφές γδαρσίματος μετά θάνατον, κυρίως για βεβήλωση του σώματος του εχθρού ή για θρησκευτικούς λόγους. Μερικές φορές το δέρμα χρησιμοποιείται για τελετουργικούς σκοπούς ή και «διακοσμητικούς», όπως στην περίπτωση του κατά συρροή δολοφόνου Eddie Gain!

Το γδάρσιμο είναι μια πολύ αρχαία πρακτική. Υπάρχουν καταγραφές για τους Ασσύριους, που έγδερναν τους αιχμαλώτους πολέμου, για τους Αζτέκους του Μεξικού που έκαναν το ίδιο κατά τα τελετουργικά ανθρωποθυσιών, για τη μεσαιωνική Ευρώπη που χρησιμοποιούσε το γδάρσιμο σε περιπτώσεις προδοσίας. Στην Κίνα, γνωστό με το όνομα «θάνατος από χίλια κοψίματα», ήταν σε χρήση μέχρι το 1905.

10. Ανασκολοπισμός

Ο ανασκολοπισμός ήταν μια μέθοδος βασανισμού και, τελικά, εκτέλεσης κατά την οποία ένας αιχμηρός πάσσαλος εισάγεται στο σώμα του κρατουμένου μέσω των πλευρών, του πρωκτού, του κόλπου ή του στόματος. Η συγκεκριμένη μέθοδος εκτέλεσης οδηγεί σε έναν ιδιαίτερα επώδυνο θάνατο. Ο πάσσαλος συχνά ήταν στερεωμένος στο έδαφος, αφήνοντας τον κατάδικο να πεθάνει κρεμασμένος.

Σε μερικές περιπτώσεις ανασκολοπισμού, ο πάσσαλος εισάγεται με τέτοιο τρόπο στο σώμα του καταδικασμένου, ώστε να αποτρέψει τον άμεσο θάνατο αφενός, και να λειτουργήσει ως «πώμα» που θα εμποδίσει την απώλεια αίματος αφετέρου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να παρατείνει την επιθανάτια αγωνία του μελλοθάνατου έως και τρεις ημέρες. Μετά την κατάλληλη προετοιμασία του θύματος, η οποία συμπεριλαμβάνει δημόσιο βασανισμό και βιασμό, το θύμα γδύνεται και του κάνουν μια τομή στη βουβωνική χώρα, μεταξύ πρωκτού και γεννητικών οργάνων. Ένας γερός και αμβλύς πάσσαλος εισάγεται στην τομή. Το στρογγυλεμένο του άκρο πιέζει τα ζωτικά όργανα προκαλώντας αβάσταχτο πόνο, χωρίς όμως να τα τρυπά και να επιφέρει το θάνατο, όπως γίνεται κατά την εισαγωγή αιχμηρού πασσάλου. Η έλευση του θανάτου, με αυτόν τον τρόπο, μπορούσε να καθυστερήσει αρκετές ημέρες.

Η χρήση του ανασκολοπισμού ως μεθόδου επιβολής της θανατικής ποινής ήταν κοινή σε περιοχές όπως η Αρχαία Εγγύς Ανατολή, η Αρχαία Ινδία κ.λ.π. Ο Ηρόδοτος εξιστορεί πώς ο βασιλιάς Δαρείος ανασκολόπισε 3.000 Βαβυλώνιους όταν κατέκτησε τη Βαβυλώνα. Επίσης ο ανασκολοπισμός χρησιμοποιήθηκε ευρέως κατά το Μεσαίωνα σε Ασία και Ευρώπη. Ευρωπαίοι ηγεμόνες όπως ο Βλαντ Τέπες ο Τρίτος, που έμεινε στην ιστορία ως Δράκουλας, καθώς και ο Ιβάν ο Τρομερός τον εφάρμοζαν τακτικά για τους αιχμαλώτους.Το ίδιο έκαναν και οι μογγολικές ορδές.

Από τον 14ο μέχρι τον 18ο αιώνα, ο ανασκολοπισμός ήταν ο συνηθισμένος τρόπος εκτέλεσης για προδοσία στην Κοινοπολιτεία Πολωνίας-Λιθουανίας. Την ίδια εποχή τον χρησιμοποιούσαν και στη Σουηδία. Οι Ζουλού της Νότιας Αφρικής χρησιμοποιούσαν τον ανασκολοπισμό για να εκτελέσουν στρατιώτες που αποτύγχαναν στην εκτέλεση του καθήκοντός τους ή εξεδήλωναν δειλία. Τέλος, από ανασκολοπισμό πέθαναν πολλοί ιθαγενείς κατά τον αποικισμό της Χιλής από τους Ισπανούς.

11. Δηλητηρίαση

Σε όλη την ανθρώπινη ιστορία, έγινε εντατική χρήση της δηλητηρίασης ως μεθόδου δολοφονίας, αυτοκτονίας και εκτέλεσης. Η χρήση του δηλητηρίου ως μεθόδου εκτέλεσης, συνίστατο στον εξαναγκασμό του καταδίκου να καταπιεί το δηλητήριο, όπως έγινε με τον Σωκράτη στην Αρχαία Αθήνα. Στο Μεσαίωνα ήταν ένας προσφιλέστατος τρόπος για την εξόντωση εχθρών και αντιπάλων, αλλά και για αυτοκτονία σε περίπτωση κινδύνου. Είναι γνωστό ότι οι ευγενείς συνήθιζαν να φορούν δαχτυλίδια, μέσα στα οποία μετέφεραν ποσότητα δηλητηρίου ικανή να επιφέρει το θάνατο. Στη σύγχρονη εποχή η δηλητηρίαση βρίσκει εφαρμογή στο θάλαμο αερίων και στη θανατηφόρα ένεση.

12.Πριόνισμα

Μέθοδος εκτέλεσης αρκετά διαδεδομένη στην Αρχαία Ρώμη. Λέγεται πως ο αυτοκράτορας Καλιγούλας ήταν ένθερμος υποστηρικτής της και πως ο προφήτης Ησαΐας εκτελέστηκε με αυτόν τον τρόπο.

Ο καταδικασμένος κρεμιέται ανάποδα και στη συνέχεια πριονίζεται στη μέση, αρχής γενομένης από τον καβάλο. Στη θέση που βρίσκεται και παρά τη σοβαρή αιμορραγία, μεγάλη ποσότητα αίματος συγκεντρώνεται στον εγκέφαλο. Ο μελλοθάνατος παραμένει ζωντανός και με πλήρη συνείδηση μέχρι το πριόνι να πλήξει τις αρτηρίες της κοιλιάς και, μερικές φορές, περισσότερο. Στις ασιατικές χώρες, ο καταδικασμένος στηνόταν όρθιος και το πριόνισμα άρχιζε από το κεφάλι.

13. Λιθοβολισμός

Ο λιθοβολισμός ήταν μια μέθοδος επιβολής της θανατικής ποινής, κατά την οποία ένα οργανωμένο πλήθος πετάει πέτρες στον καταδικασμένο, μέχρι αυτός να πεθάνει.Χρησιμοποιήθηκε –και ακόμη χρησιμοποιείται σε διάφορες χώρες- τόσο ως έκφραση τιμωρίας από την κοινωνία, όσο και ως νόμιμη μέθοδος εκτέλεσης. Λιθοβολισμούς συναντάμε στην ιστορία πολλών χωρών, μεταξύ των οποίων και της Ελλάδας, καθώς και σε χριστιανικά, ιουδαϊκά και ισλαμικά κείμενα.

14. Λάκκος με φίδια

Οι λάκκοι με τα φίδια ήταν μια ιστορική ευρωπαϊκή μέθοδος επιβολής της θανατικής ποινής. Οι κατάδικοι ρίχνονταν σε ένα βαθύ πηγάδι γεμάτο με δηλητηριώδη φίδια, όπως οχιές. Πέθαιναν από το φαρμάκι των φιδιών που, ερεθισμένα από την παρουσία τους, τους επιτίθονταν.

Μια παρόμοια πρακτική εμφανίστηκε στην αρχαία Κίνα, όπου ο καταδικασμένος ριχνόταν σε ένα λάκκο με νερό, γεμάτο από δηλητηριώδη φίδια.

Εκτός από τα φίδια, πολλές φορές στην ιστορία χρησιμοποιήθηκαν ζώα για να εκτελεστούν άνθρωποι. Ενδεικτικά αναφέρουμε τον βιβλικό «λάκκο των λεόντων», το κατασπάραγμα από σκυλιά, τα θηρία στις ρωμαϊκές αρένες, το ποδοπάτημα από ελέφαντες στη Μογγολία και άλλα.

15. Εκπαραθύρωση

Η εκπαραθύρωση ως μέθοδος εκτέλεσης χρησιμοποιήθηκε περισσότερο σαν εκδήλωση επαναστατών και αγριεμένου πλήθους, παρά σαν επίσημη μέθοδος εκτέλεσης. Κατά τη διάρκεια του Βρώμικου Πολέμου της Αργεντινής, πολλά θύματα πετάχτηκαν ακόμη και από αεροπλάνα, πάνω από τον ποταμό Rio de la Plata ή τον Ατλαντικό Ωκεανό, κατά τη διάρκεια των περίφημων «πτήσεων θανάτου» (vuelos de la muerte). Πτήσεις θανάτου είχαμε και κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Αλγερίας 1954-1962).

Στις σύγχρονες κοινωνίες, πολλά «ατυχήματα» κρατουμένων σε αστυνομικά τμήματα ή φυλακές, κυρίως σε χώρες με αυταρχικά καθεστώτα, χωρίς αυτό να είναι απόλυτο, δεν είναι άλλο παρά εν ψυχρώ εκτελέσεις μέσω εκπαραθύρωσης.

Οι τρόποι που αναφέρονται πιο πάνω δεν είναι, ασφαλώς οι μόνοι που χρησιμοποιήθηκαν από τον άνθρωπο για να θανατώσει άλλους ανθρώπους. Υπήρξαν ακόμη πολλοί τρόποι επιβολής της θανατικής ποινής, όπως ο πνιγμός, το μαχαίρωμα, ο θάνατος από πείνα ή/και δίψα, η κατακρήμνιση και άλλοι.

Προκειμένου να βασανίσει και να σκοτώσει, ο άνθρωπος –σε κάθε εποχή της ιστορίας του- χρησιμοποίησε τις γνώσεις που είχε για να εφεύρει και να κατασκευάσει όργανα βασανισμού και θανάτωσης, τα περισσότερα από τα οποία ήταν αποτρόπαια και ασύλληπτα στη φρικαλεότητά τους. Οι επιστήμες και η τεχνολογία χρησιμοποιήθηκαν –και εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται- γι αυτό το σκοπό.

Δυστυχώς το «homo homini lupus est», ισχύει πάντα.

rip-people

Συνέχεια του θέματος ...

Η πρώτη γυναίκα που εκτελέστηκε στην Ηλεκτρική Καρέκλα...

Το βράδυ της 7ης Φεβρουαρίου του 1899, ο Γουίλιαμ Πλέις επέστρεφε στο σπίτι μετά από μια κουραστική μέρα στη δουλειά. Ήταν σίγουρος ότι η γυναίκα του, Μάρθα, θα τον υποδεχόταν με ένα ζεστό πιάτο φαγητό, παρά τον καυγά που είχαν το πρωί. Όμως όταν άνοιξε την πόρτα, η εικόνα που τον καλωσόρισε δεν είχε καμία σχέση με αυτή που περίμενε. Μπροστά του στεκόταν η Μάρθα με ένα τσεκούρι στα χέρια. Όρμησε πάνω του. Το τσεκούρι τον πέτυχε στο πλάι του κεφαλιού. Ο Πλέις γύρισε να φύγει και η Μάρθα τον χτύπησε ξανά. Αιμόφυρτος, ο Πλέις βγήκε τρέχοντας στο δρόμο και κάλεσε την αστυνομία. Τον μετέφεραν στο νοσοκομείο, όπου νοσηλεύτηκε σε κρίσιμη κατάσταση.... 

Όταν έφτασαν οι αστυνομικοί στο σπίτι της οδού Χάνκοκ, βρήκαν την Μάρθα λιπόθυμη στο σαλόνι. Είχε αφήσει ανοιχτό τον καυστήρα, για να αυτοκτονήσει από τις αναθυμιάσεις. Στον όροφο, εντόπισαν το πτώμα της κόρης του Γουίλιαμ Πλέις. Η 17χρονη είχε πεθάνει από ασφυξία και το πρόσωπο της ήταν παραμορφωμένο από οξύ.... 

Η «κακιά» μητριά

 Το 1893, ο  χήρος Γουίλιαμ Πλέις παντρεύτηκε την οικονόμο του, Μάρθα Γκάρετσον, που ήταν πρόθυμη να αναλάβει τα χρέη της συζύγου και σπιτονοικοκυράς. Ο Πλέις είχε μια κόρη, που όπως κάθε πατέρας την αγαπούσε πολύ. Την Ίντα. Όσο τα χρόνια περνούσαν, η Μάρθα άρχισε να βλέπει ανταγωνιστικά τη νεαρή Ίντα. Θεωρούσε ότι τραβούσε όλη την προσοχή του πατέρα της. Οι σκέψεις της γίνονταν όλο και πιο παρανοϊκές. Φοβόταν ότι αν η Ίντα την αντικαθιστούσε στην φροντίδα του σπιτιού, ο Πλέις θα την χώριζε, αφού δεν θα την είχε πια ανάγκη. 

Το κερασάκι στην τούρτα ήταν ότι στη διαθήκη του, ο Πλέις άφηνε όλη του την περιουσία στην κόρη του και τίποτα στη σύζυγό του. Κόρη και μητριά καβγάδιζαν τακτικά και οι γείτονες άκουγαν συχνά τις φωνές τους. Μάλιστα ο Πλέις είχε καλέσει την αστυνομία στο παρελθόν, επειδή η Μάρθα σε έξαλλη κατάσταση, απείλησε ότι θα σκοτώσει την κόρη του.... 

Το πρωί της 7ης Φεβρουαρίου, ο Γουίλιαμ Πλέις μάλωσε με τη γυναίκα του, μετά από κάποια παράπονα που έκανε η κόρη του για τη συμπεριφορά της. Όταν έφυγε ο Πλέις, η Μάρθα πήγε στο δωμάτιο της Ίντα. Κόρη και μητριά ξεκίνησαν άλλον έναν από τους επικούς καβγάδες τους. Μόνο που αυτή τη φορά, η Μάρθα αποφάσισε να ξεμπερδέψει μια και καλή με την «αυθάδη» νεαρή. Βρήκε ένα μπουκάλι με οξύ στην κουζίνα. Γύρισε στο δωμάτιο της Ίντα και πέταξε το υγρό στο πρόσωπο της. 

Η Ίντα έπεσε στο πάτωμα, ουρλιάζοντας απ’ τον πόνο. Η Μάρθα άρπαξε ένα μαξιλάρι και το πίεσε πάνω στο πρόσωπο της κοπέλας, μέχρι που οι κραυγές της σταμάτησαν. Ήταν πια εκτός εαυτού. Την υπόλοιπη μέρα ασχολήθηκε με δουλειές του σπιτιού, σαν να μη συνέβη τίποτα. Καθώς καθάριζε το τζάκι, παρατήρησε το τσεκούρι που είχαν για να κόβουν τα ξύλα. Το πήρε μαζί της και περίμενε το σύζυγό της να επιστρέψει. Όταν άκουσε την πόρτα να ανοίγει, όρμηξε πάνω του, αλλά δεν κατάφερε να τον σκοτώσει. Όσο ο Πλέις καλούσε την αστυνομία, η Μάρθα αποπει... 

Η εκτέλεση

 Η Μάρθα Πλέις παρίστανε την τρελή για να αποφύγει τη φυλακή. Ο αδερφός της κατέθεσε ότι όταν η Μάρθα ήταν 23 χρονών, έπεσε από ένα κάρο, χτύπησε σοβαρά το κεφάλι της και από τότε πάθαινε διάφορες κρίσεις. Όμως, το δικαστήριο έκρινε ότι η Πλέις είχε «σώας τας φρένας» και την καταδίκασε σε θάνατο στην ηλεκτρική καρέκλα. Η νέα μέθοδος εκτέλεσης εφαρμοζόταν από το 1890 και θεωρούνταν πιο ανθρώπινη απ’ την αγχόνη, αλλά μέχρι το 1899, δεν είχε εκτελεστεί καμμία γυναίκα με τη νέα μέθοδο. 

Η πολιτεία της Νέας Υόρκης, όπου έγινε η δίκη της Πλέις, ήταν αντίθετη στη θανατική ποινή. Ο κόσμος αντέδρασε στην απόφαση του δικαστηρίου, παρά την αγριότητα του εγκλήματος. «Ήταν φόνος τόσο ειδεχθής που τίποτα χειρότερο δεν θα μπορούσα να σκεφτώ, εκτός ίσως από ένα πράγμα: την εκτέλεση αυτής της γριάς γυναίκας στην ηλεκτρική καρέκλα», έγραψε ένας δημοσιογράφος της εποχής. Κανείς δεν πίστευε ότι η γυναίκα θα εκτελεστεί, εκτός από τον Ρούσβελτ. 

Ο μετέπειτα Πρόεδρος των Η.Π.Α., Θίοντορ Ρούσβελτ, ήταν τότε  κυβερνήτης της Νέας Υόρκης και έδωσε την έγκρισή του για την εκτέλεση της Πλέις. Πίστευε ότι ο κόσμος ήταν απρόθυμος να τιμωρήσει παραδειγματικά την Πλέις μόνο και μόνο επειδή ήταν γυναίκα, ενώ το έγκλημα που διέπραξε ήταν αντάξιο της ποινή της. Ο Τύπος δεν συγχώρησε ποτέ την απόφαση του Ρούσβελτ και όταν ήταν υποψήφιος για πρόεδρος, το συμβάν αναφέρθηκε πολλάκις από τους πολιτικούς του αντιπάλους.... 

mixanitouxronou.gr

Συνέχεια του θέματος ...

Δολοφόνοι με Καννιβαλιστικά Ένστικτα...

Ένας Γάλλος κρατούμενος αφού σκότωσε ένα συγκρατούμενό του τον άνοιξε με σκοπό να του ξεριζώσει την καρδιά για να την φάει. Ωστόσο, φαίνεται δε ότι δεν σκάμπαζε και πολλά από ανατομία με αποτέλεσμα να του φάει τον... πνεύμονα. Ο Νίκολας Κοκέιν εμφανιζόμενος στο δικαστήριο της πόλης Rouen της Νορμανδίας παραδέχτηκε ότι σκότωσε τον Τιερί Μπουντρό το Γενάρη του 2007 αφού τον γρονθοκόπησε και τον μαχαίρωσε με ένα ψαλίδι του προκάλεσε ασφυξία με μια σακούλα σκουπιδιών. Έπειτα, ο 39χρονος τον άνοιξε στα δύο με μια λεπίδα από ξυράφι, και αφού έβγαλε ένα παΐδι για να διευκολυνθεί ώστε να βρει τη καρδιά έβγαλε τον πνεύμονα νομίζοντας ότι του ξερίζωσε τη καρδιά. Μάλιστα, κατηγορείται ότι έφαγε μέρος του πνεύμονα και τηγάνισε το υπόλοιπο κομμάτι σε ένα αυτοσχέδιο κουζινάκι στο κελί του. Όπως είπε ήθελε "να του βγάλει την ψυχή". Ο 39χρονος ήταν υπό κράτηση και περίμενε να δικαστεί για ένοπλη ληστεία και την Πέμπτη αναμένεται η ετυμηγορία για το ανατριχιαστικό έγκλημα.

Ας πάμε όμως και λίγο πιο πίσω στη σύγχρονη ιστορία της ανθρωποφαγίας:

ΘΑΣΟΣ. Τον Αύγουστο του 1996, ο φοιτητής της Νομικής Θεόφιλος Σεχίδης δολοφόνησε διαδοχικά πατέρα, μάνα, αδελφή, γιαγιά και θείο. Τους έκοψε κομματάκια, αφαίρεσε τα μυαλά από τα κρανία τους, τα τοποθέτησε στο ψυγείο και μετά πέταξε τα υπόλοιπα μέλη τους σε αλσύλλιο της Θάσου και σε ένα σκουπιδότοπο. Οπως ήταν αναμενόμενο, τα ΜΜΕ επικέντρωσαν το ενδιαφέρον τους στο αν ο Σεχίδης έφαγε ορισμένους από τους εγκεφάλους της οικογενείας του, ή όχι. Το μυστήριο δεν διαλευκάνθηκε ποτέ: "Απολογία κανίβαλου" -γράφει η "Απογευματινή" (10.8.1996)- "Ηθελα να φάω τα μυαλά τους, τα έβαλα στο ψυγείο, αλλά ήταν χαλασμένα". Ο "Αδέσμευτος", της ίδιας μέρας, όμως, είχε άλλη άποψη: "Κτήνος με μυαλό ξυράφι", "Τον κάλεσαν για να τον συνετίσουν κι αυτός τους έφαγε". Το "Εθνος" της μεθεπομένης προσπάθησε να φωτίσει το θέμα μέσα από τη μαρτυρία αξιωματικού της Ασφαλείας. "Μου είπε ότι του αρέσει το ανθρώπινο κρέας και κατά προτίμηση το συκώτι". Αλλα μέσα, ωστόσο, επέμεναν ότι ο Σεχίδης δεν είναι καν κρεοφάγος. "To κρέας είναι ανθυγιεινό", υποτίθεται ότι τους δήλωσε, ζητώντας να του φέρουν φρέσκο γάλα.

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Ο μικρέμπορας ναρκωτικών Ντάνιελ Ράκοβιτς είχε πολλά σαδιστικά βίτσια. Μια νύχτα του 1989, στο διαμέρισμά του στο Ηστ Σάιντ, κάτι δεν πήγε καλά στη διάρκεια της ερωτικής του μανίας και η κοπέλα του, Μόνικα Μπίρλ, ξεψύχησε. Τι να κάνει; "Της έκοψα το κεφάλι και το έβρασα. Εφτιαξα σούπα με τα μυαλά της και έφαγα", δήλωσε όταν τον συνέλαβαν.

ΣΟΡΒΟΝΗ. Ενας ιάπωνας γιος βιομηχάνου, ο Ισέι Σαγκάουα, σπούδαζε στο Παρίσι στις αρχές του '80. Ενα βραδάκι κάλεσε στο δωμάτιό του μια ολλανδέζα συμφοιτήτρια του, την άτυχη Ρένη Χάρτεβελτ, να κουβεντιάσουν για λογοτεχνία - ήταν, άλλωστε, το κοινό τους ενδιαφέρον. Ο Ισέι για λόγους που εξήγησε σε ένα βιβλίο που έγραψε αργότερα, σκότωσε τη φίλη του, ασέλγησε στο πτώμα της και μετά τσιμπολόγησε λίγο από τη μύτη και το στήθος της. "Ούτε μύριζε, ούτε είχε κάποια ιδιαίτερη γεύση. Ελιωνε στο στόμα σαν ωμός τρυφερός τόνος", έγραψε στο μπέστ-σέλερ του ο Σαγκάουα. Ως γόνος αστικής οικογενείας, ο κανίβαλος λογοτέχνης, το 1984, απελάθηκε στην Ιαπωνία και μπήκε σε ψυχιατρείο. Εκτοτε σπάει τα ταμεία πουλώντας ιστορίες ανθρωποφαγίας. Πώς γίνεται; "Οι Ιάπωνες θεωρούν πως το θύμα του, η Ολλανδέζα, ήταν κάτι λιγότερο από άνθρωπος", εξηγεί ένας ειδικός στους "Σάντεϊ Τάιμς". "Θα ήταν πολύ διαφορετικά αν είχε φάει μια συμπατριώτισσά του..."

ΒΛΑΔΙΒΟΣΤΟΚ. Το γλέντι ολοκληρώθηκε με ένα αποτρόπαιο τσιμπούσι. Τον Αύγουστο του 1994, μια συντροφιά Ρώσων, στην πόλη Αρτεμ, κοντά στο Βλαδιβοστόκ, αφού κατανάλωσε μεγάλες ποσότητες αλκοόλ, άρχισε να αλληλοτρώγεται στην κυριολεξία. Συγκεκριμένα οι μισοί μαγείρεψαν τους υπόλοιπους.

ΚΟΡΕΑ. Το 1994, οι Νοτιοκορεάτες είχαν αναστατωθεί όταν πληροφορήθηκαν ότι μια σπείρα συμπατριωτών τους είχε καταβροχθίσει ήδη πέντε ανθρώπους και σκόπευε να συνεχίσει με εκατοντάδες άλλους πλούσιους πελάτες ενός πολυκαταστήματος της Σεούλ. Οι αρχές ανέφεραν ότι η εξαμελής συμμορία διάλεγε τα θύματά της από το πελατολόγιο (1.200 άτομα) της επιχείρησης.

ΚΑΖΑΚΣΤΑΝ. Η αστυνομία της Αλμα Ατα, στις 15.8.1999, ανακοίνωσε ότι συνέλαβε τρεις νεαρούς κανιβάλους. Οπως ανέφερε ανώτατος αξιωματικός, οι νεαροί, πρώην υπάλληλοι ψυχιατρείου, σκότωσαν και στη συνέχεια έφαγαν επτά πόρνες, τις οποίες είχαν προηγουμένως οδηγήσει σε ένα σπίτι και τις είχαν κοιμίσει με υπνωτικά χάπια. Από τις σάρκες τους έφτιαξαν "πελμένι", ένα φαγητό της Σιβηρίας με ζυμαρικά και (φυσικά) κρέας.

Τετάρτη 03 Δεκεμβρίου 2003 - 10:59 ('Ωρα Λονδίνου)

Στο εδώλιο ο «κανίβαλος» Ο Μέιβες εντόπισε το θύμα του μέσω αγγελίας που δημοσίευσε στο Ίντερνετ Μια μοναδική και ταυτόχρονα ανατριχιαστική υπόθεση εκδικάζεται σε δικαστήριο του Βερολίνου, στο εδώλιο του οποίου κάθεται ο σαρανταχρονος τεχνικός ηλεκτρονικών υπολογιστών 'Αρμιν Μέιβες, κατηγορούμενος για δολοφονία και κανιβαλισμό. 

Ο Μέιβες σε πρόσφατη συνέντευξή του σε γερμανική εφημερίδα παραδέχθηκε ότι σκότωσε το θύμα και έφαγε κομμάτια από το σώμα του. Διευκρίνισε, ωστόσο, ότι δεν πρόκειται για φόνο αλλά για...κανιβαλισμό κοινή συναινέσει. 'Αρμιν Μέιβες, ο «κανίβαλος» της Γερμανίας Η ιστορία ξεκίνησε με μια αγγελία που δημοσίευσε ο Μέιβες σε ιστοσελίδα του Ίντερνετ στην οποία ανταλλάσσουν απόψεις χρήστες με ανάλογα γούστα. Ζητούσε κάποιον που θα ηταν διατεθειμένος να... φαγωθεί. Μπορεί να φαίνεται απίστευτο αλλά το άτομο αυτό βρέθηκε και ήταν ο 43χρονος Μπερντ-Γιούργκεν Μπράντες. 

Οι δύο ανδρες... προχώρησαν, κοινή συναινέσει, στον ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων του εθελοντή, τα οποία κατανάλωσαν από κοινού. Στη συνέχεια ο Μέιβες, μετά από έκκληση του -ήδη ετοιμοθάνατου- «συνεργάτη» του, τον σκότωσε και άρχισε να τον τρώει. Όλη η μακάβρια διαδικασία είναι καταγεγραμμένη σε βιντεοταινία. Και όπως λένε οι συνήγοροι του Μέιβες, σε αυτή βρίσκονται όλες οι αποδείξεις ότι ο κανιβαλισμός είχε την πλήρη συναίνεση του θύματος και επομένως -καταλήγουν- δεν υπάρχει έγκλημα. Ο ανταποκριτής του BBC στο Βερολίνο σημειώνει ότι η υπόθεση είναι ιδιαίτερα περίπλοκη από νομικής πλευράς καθώς ο κανιβαλισμός δεν προβλέπεται ως έγκλημα στο γερμανικό ποινικό δίκαιο και από τη στιγμή που το θύμα συναίνεσε δεν στοιχειοθετείται δολοφονία. Πάντως, οι εισαγγελικές αρχές θα ζητήσουν να καταδικαστεί ο κ. Μέιβες σε ισόβια κάθειρξη, υποστηρίζοντας ότι είναι πολύ επικίνδυνος για να αφεθεί ελεύθερος. 

πηγή : Αρχείο Ειδήσεων του BBC

Ακόμη: Ο 26χρονος guilaume potiez, από τη Λιέγη του Βελγίου, εξομολογήθηκε ότι στραγγάλισε τον 38χρονο philippe van der stratenwaillet και στη συνέχεια μαγείρεψε ένα τμήμα του σώματός του και το έφαγε. Ο potiez ήθελε να τιμωρήσει τον μέχρι πρότινος φίλο του, επειδή έριξε φως στη γενοκτονία της Ρουάντα. Γεννημένος στο Μπουρούντι, ο potiez ισχυρίστηκε ότι ο κανιβαλισμός του ήταν εμπνευσμένος από αφρικανικές τελετουργίες. 

Ο 33χρονος georg hasselburg, από το Μόναχο της Γερμανίας, παραδέχτηκε ότι έφαγε τα εντόσθια του 81χρονου εραστή του, αλλά απέμενε ότι αυτός πέθανε από φυσικό θάνατο. Τελικά του φορτώθηκε η κατηγορία του φόνου και του κανιβαλισμού του ανθρώπου με τον οποίο διατηρούσε σεξουαλικές σχέσεις επί δεκαπέντε χρόνια. Ο 36χρονος Rodney hines έκλεψε τα αποτεφρωμένα υπολείμματα τεσσάρων ανθρώπων από μια τεφροδόχο στο κοιμητήριο του chico της Καλιφόρνια και τα έφαγε ελπίζοντας ότι έτσι θα κέρδιζε την αιώνια ζωή. Όπως είπε στην αστυνομία, ρούφηξε λίγη στάχτη από τη μύτη του, ενώ διασκόρπισε την υπόλοιπη μέσα στο φαγητό του. 

Ο joseph garner, 37 χρονών από την ιντιανάπολη των ηπα, κάρφωσε τον 76χρονο πατέρα του paul στην πλάτη κι αφού διαμέλισε το σώμα του έφαγε ένα τμήμα του εγκεφάλου του. Σύμφωνα με την αστυνομία, ισχυρίστηκε ότι προσπάθησε να ελευθερώσει το πνεύμα που κρυβόταν μέσα στο κρανίο του πατέρα του. «άκουγε αυτό το διαβολικό πνεύμα, που του έλεγε να το βοηθήσει να ελευθερωθεί», δήλωσε η αστυνομία. 

Μουσουλμάνοι αντάρτες, στις 4 απριλίου του 1995, έσφαξαν 53 ανθρώπους και ισοπέδωσαν το χωριό τους στο νησί Mindanao των Φιλιππίνων. Σύμφωνα με τον 50χρονο fancisco babor, έναν από τους λίγους χωρικούς που κατάφεραν να ξεφύγουν και να γλιτώσουν το βέβαιο θάνατο, οι αντάρτες αποκεφάλισαν έναν νεαρό, γύρω στα 14, έθαψαν το κεφάλι και τα εντόσθια του κι έκαναν κιμά το υπόλοιπο κρέας του, τρώγοντας ένα τμήμα του ωμό και το υπόλοιπο ψητό. Αυτή η μακάβρια ιστορία υποστηρίχτηκε κι από άλλους αυτόπτες μάρτυρες. 

Η filita malishipa, μια ηλικιωμένη γυναίκα από το solwezi της ζαμπία, παρέδωσε τον εαυτό της στις αρχές παραδεχόμενη ότι δολοφόνησε επτά από τα εννέα παιδιά της κι έφαγε τη σάρκα τους σε μια τελετή μαύρης μαγείας που κληρονόμησε από τη μητέρα της. Έκανε τις δολοφονίες με τη βοήθεια του άνδρα της, χρησιμοποιώντας έναν δαίμονα που ονομάζεται tuyobela. Η ίδια ισχυρίστηκε ότι απέκτησε τη δύναμή της ικανότητας να κάνει τους ανθρώπους νάνους. Στο μεταξύ επέδειξε τη μαγεία της στο δικαστήριο με μια αλοιφή χάρη στην οποία η malishipa ταξίδεψε 700 χλμ, στην πρωτεύουσα λουσάκα για να δει το ένα από τα δύο ζωντανά παιδιά της. Τελικά καταδικάστηκε σε έξι μήνες φυλάκιση για μαγεία, εφόσον ήταν πολύ δύσκολο να αποδειχτεί η κατηγορία της δολοφονίας. 

navagos

Συνέχεια του θέματος ...

Γυναίκες Δηλητήριο!!!

Μπορεί οι διασημότεροι serial killers να είναι στην πλειοψηφία τους άντρες, όμως υπάρχουν και πολλές... «συνάδελφοί» του θηλυκού γένους των οποίων τα αποτρόπαια κατορθώματα προκαλούν εξίσου μεγάλο σοκ .

Είτε λόγω απλής διαστροφής, είτε λόγω προβληματικής παιδική ηλικίας, οι γυναίκες αυτές φρόντισαν να μείνουν στην εγκληματολογική ιστορία λόγω των πράξεών τους.

Αριθμός θυμάτων: 8

Ίσως η πιο διάσημη serial killer της σύγχρονης εποχής, έζησε μια άκρως προβληματική παιδική ηλικία. Δεν γνώρισε ποτέ τον πατέρα της, ο οποίος αυτοκτόνησε στη φυλακή όπου κρατείτο λόγω σχιζοφρένιας και κακοποίησης μικρών παιδιών. Η μητέρα της, την παράτησε όταν εκείνη ήταν ακόμη τεσσάρων.

Στα 12 της, είχε σεξουαλικές επαφές με αντάλλαγμα τσιγάρα, ναρκωτικά και φαγητό ενώ παράλληλα την παρενοχλούσε μέχρι και ο ίδιος της ο αδερφός. Ο παππούς της, ο οποίος ήταν υπεύθυνος να την μεγαλώσει, φέρεται να την βίαζε και να την χτύπαγε επανειλημμένως.

Στα 14 της έμεινε έγκυος από βιασμό και έδωσε για υιοθεσία το παιδί που έφερε στον κόσμο. Έναν χρόνο μετά, ο παππούς της τη διώχνει από το σπίτι και εκείνη αναγκάζεται να εργαστεί ως ιερόδουλη μένοντας παράλληλα σε δάση κοντά στο σπίτι της.

Το πρώτο της θύμα ισχυρίζεται πως το σκότωσε από αυτό-άμυνα όταν αυτός προσπάθησε να τη βιάσει. Όμως ακολούθησαν άλλοι επτά φόνοι. Η Wuornos άρχισε να σκοτώνει τυχαία υποψήφιους πελάτες της μέχρι που συνελήφθη και εκτελέστηκε το 2002. 

Η ζωή της έγινε ταινία (Monster, 2003) με τη Charlize Theron να αναγκάζεται να μεταμορφωθεί ολοκληρωτικά για να καταφέρει να μπει στον ρόλο της.

Rosemary West

Αριθμός θυμάτων: 10 (πιθανώς και περισσότερα)

Άλλη μία περίπτωση προβληματικής παιδικής ηλικίας είναι αυτή της Βρετανίδας Rosemary West. Με συνεργό τον ίδιο της τον σύζυγο, Fred, συνελήφθη για τον φόνο των οκτώ στον αριθμό παιδιών της.

Οι δυο τους διάλεγαν άπορα κορίτσια από τον δρόμο και τους υπόσχονταν καταφύγιο στο σπίτι τους. Ήταν όμως μια θανατηφόρα παγίδα. Το φονικό ζευγάρι τα κακοποιούσε , τα βασάνιζε και τα οδηγούσε τελικά στον θάνατο. 

Κατηγορήθηκαν για περίπου 20 περιπτώσεις εξαφανίσεων μικρών παιδιών από τις οποίες επιβεβαιώθηκαν μόνο οι 10 (με τις οκτώ να είναι τα ίδια τους τα παιδιά).

Andrea Yates

Αριθμός θυμάτων: 5

Μπορεί να μην είχε διαγνωστεί ως σχιζοφρενής, όμως η Andrea Yates είχε σοβαρά ψυχολογικά και κλινικά προβλήματα. Παντρεμένη με τον Rusty Yates, έναν ιερέα που ήθελε πολλούς απογόνους, έκανε πέντε παιδιά.

Ο Yates δεν την άφηνε ποτέ μόνη μαζί τους και προσπαθούσε πάντοτε να βάζει κάποιον άνθρωπο να τη βοηθάει στη φύλαξή τους. Μία ημέρα αποφάσισε να δοκιμάσει την ανεξαρτησία της κι έτσι την έφυγε από το σπίτι αφήνοντάς την ολομόναχη με τα παιδιά.

Δεν θα μπορούσε να προβλέψει την τραγική εξέλιξη. Η Andrea Yates έπνιξε τα ίδια της τα σπλάχνα ένα ένα στη μπανιέρα του σπιτιού της κι ύστερα κάλεσε την Αστυνομία για να δηλώσει η ίδια την αποτρόπαια πράξη.

Beverly Allitt

Αριθμός θυμάτων: 4

Γνωστή στα Μέσα ως ο «Άγγελος του Θανάτου», η Beverly Allitt είναι υπεύθυνη για τον θάνατο τεσσάρων νεογνών. Εκμεταλλευόμενη την εργασιακή της θέση ως νοσοκόμα, ασκούσε αρρωστημένες πρακτικές στα νεογέννητα παιδιά.

Αυτές οι πρακτικές υπαγόρευαν τη νοθεία των ουσιών που χορηγούνταν στα παιδιά με άλλες δηλητηριώδεις, οι οποίες θα προκαλούσαν καρδιακή προσβολή στα αγγελούδια. Σε διάστημα δύο εβδομάδων επιτέθηκε σε 13 παιδάκια εκ των οποίων τα τέσσερα έχασαν τελικά τη ζωή τους.

Οι ψυχίατροι που την εξέτασαν μετά τη σύλληψή της κατέληξαν στο ότι πάσχει από μία περίεργη ψυχική ασθένεια που είναι γνωστή ως «Σύνδρομο Munchausen» κατά την οποία ο ασθενής αρέσκεται στο να τραβάει την προσοχή των γύρω του με παράξενους τρόπους. Για τον ίδιο λόγο φέρεται να πραγματοποίησε και τις δολοφονικές τις πράξεις.

Belle Sorenson Gunness

Αριθμός θυμάτων: υπολογίζεται πως ανέρχεται στα 42

Είναι η γυναίκα που αξίζει όσο καμία άλλη να αποκαλείται ως η «Μαύρη Χήρα». Κίνητρο των φόνων της ήταν κυρίως η απληστία. 

Γεννημένη στη Νορβηγία, μετακόμισε στις ΗΠΑ όπου παντρεύτηκε έναν επιχειρηματία στο Σικάγο. Η Gunness φαίνεται πως δηλητηρίασε όλη της την οικογένεια (σύζυγο και δύο παιδιά) προκειμένου να εισπράξει την υψηλή αποζημίωση από τα ασφάλιστρα.

Παίρνοντας την περιουσία του συζύγου της, αγόρασε μια φάρμα την οποία τελικά μετέτρεψε σε άνδρο θανάτου. Εξαπατούσε αθώους μνηστήρες και τους έπειθε να την παντρευτούν. Όλοι όμως εξαφανίζονταν υπό μυστηριώδεις συνθήκες ή πέθαιναν σε ατυχήματα.

Για όλες αυτές τις «ατυχίες» της ζωής της, η Gunness εισέπραττε φυσικά μεγάλα ποσά αποζημιώσεων. Μέχρι που κάποιος την κατάλαβε και εκδικήθηκε για τον θάνατο δεκάδων άμοιρων ανδρών. Το πτώμα της βρέθηκε αποκεφαλισμένο και πεταμένο στην περιοχή που έμενε.

Οι αστυνομικοί που έψαξαν τελικά το σπίτι της βρέθηκαν προ εκπλήξεως. Κάτω από το έδαφος της φάρμας της ήταν θαμμένα 42 πτώματα.

newsbeast.gr

Συνέχεια του θέματος ...

Οι Σατανιστές της Παλλήνης!!!

Το χρονικό της υπόθεσης.....

Με πλήρη συνείδηση για το τι έκαναν, οι δύο παιδικοί φίλοι, Ασημάκης Κατσούλας21 ετών και Εμμανουήλ Δημητροκάλης 19 ετών άρχισαν να κάνουν τελετές μαύρης μαγείας στην Παλλήνη και στο Κορωπί προσπαθώντας να μυήσουν παράλληλα και άλλους συνομήλικούς τους.

Μαζί με τους δύο συλληφθέντες που υπηρετούσαν τη στρατιωτική τους θητεία στο Πολεμικό Ναυτικό ο πρώτος και στο Στρατό Ξηράς ο δεύτερος, η αστυνομία συνέλλαβε και τη φίλη του Α.Κατσούλα, Δήμητρα Μαργέτη 18 ετών η οποία κατηγορείτο για συνέργεια στις πράξεις τους.

Όπως ανακοίνωσε στους δημοσιογράφους ο διοικητής της Ασφάλειας Αττικής, ταξίαρχος Δημήτρης Αποστολόπουλος, οι δύο συλληφθέντες ομολόγησαν τις πράξεις τους και προχώρησαν σε ανατριχιαστικες αποκαλύψεις για το τι έκαναν.

Ο Α.Κατσούλας και ο Ε.Δημητροκάλης διέπραξαν το 1ο έγκλημα στις 27 Αυγούστου του 1992. Με το πρόσχημα της λευκής μαγείας οδήγησαν την 14χρονη Θεοδώρα Συροπούλου στη θέση Σέσι στο Κορωπί, όπου αφού την έγδυσαν και τις έκλεψαν τα κοσμήματα, τη χτύπησαν με ένα ξύλο στο κεφάλι και τη σταγγάλισαν.

Στη συνέχεια ο Α.Κατσούλας τη βίασε και μαζί με τον Ε.Δημητροκάλη περιέλουσαν το σώμα της με βενζίνη και το έκαψαν. Από τη φωτιά μάλιστα προκλήθηκε πυρκαγιά στο δάσος του Υμηττού.

Το δεύτερο αποτρόπαιο έγκλημα έγινε τη Μεγάλη Τετάρτη του Απριλίου του 1993, με θύμα την 28χρονη Γαρυφαλλιά Γιούργα, μητέρα δύο παιδιών και καμαριέρα του ξενοδοχείου «Μεγάλη Βρετανία»

Οι δράστες τη συνάντησαν τυχαία, τη στιγμή που επέστρεφε στο σπίτι της στα Γλυκά Νερά. Με το πρόσχημα ότι είναι αστυνομικοί την επιβίβασαν στο αυτοκίνητο του Κατσούλα και την οδήγησαν σε ερημικό σημείο στο Κορωπί, όπου τις πέρασαν χειροπέδες στα χέρια, την έγδυσαν και τη βίασαν.

Στη συνέχεια ο Α.Κατσούλας της πολτοποίησε το κεφάλι με μία πέτρα για να μην αναγνωρίζεται. Έτσι έπεσε η αυλαία στο μακάβριο έργο της «σατανικής τριάδος» δίνοντας το

έναυσμα για ένα πρωτοφανή δικαστικό μαραθώνιο

Το προφίλ των τριών νεαρών σατανιστών...

Ο πρώτος εκ των κατηγορουμένων, Ασημάκης Κατσούλας, γεννημένος στις 27/5/72 είναι γόνος μέσης αστικής οικογένειας. Διέμενε έως τη σύλληψή του στην περιοχή της Κάντζας. Σύμφωνα με τους εμπειρογνώμονες, από το 1989 και μετά, όταν και είχε συμπληρώσει το 17ο έτος της ηλικίας του, διέθετε ήδη ανεπτυγμένες νοητικές ικανότητες, επιβλητική εμφάνιση, ενώ διακατεχόταν από ανησυχία πνεύματος.

Ήταν ιδιαίτερα πειστικός ομιλητής στις συζητήσεις μεταξύ των συνομηλίκων του. Ανάμεσα στα μουσικά του ακούσματα περιλαμβάνονταν ήχοι της heavy metal μουσικής, οι οποίοι φαίνεται να του ενεργοποίησαν σύμφωνα με τους ειδικούς το ενδιαφέρον για βιβλία αποκρυφιστικού περιεχομένου.

Οι γονείς του τον χαρακτήρισαν στις καταθέσεις ως ήσυχο παιδί, το οποίο έμενε αρκετά συχνά μέσα για να διαβάσει και δεν ξόδευε σχεδόν ποτέ του χρήματα. Ωστόσο όπως οι ίδιοι επισημαίνουν, από τα 18 του χρόνια ο χαρακτήρας του άρχισε να αλλάζει και αναλωνόταν συχνά σε ακραίες συμπεριφορές, γεγονός που οι γονείς του απέδωσαν σε εφηβικές ανησυχίες.

Σιγά-σιγά ο Κατσούλας και κυρίως μετά το 1990 άρχισε να χάνει την επαφή με την οικογένειά του, ώσπου αποξενώθηκε ολοκληρωτικά και οι πράξεις του παρέμεναν σε αυτούς άγνωστες έως και τη σύλληψή του το 1993. Θεωρείται ο «εγκέφαλος» της τριάδος των σατανιστών, με τους συγκατηγορούμενούς του να τον σκιαγραφούν σαν μια αυταρχική προσωπικότητα που μπορούσε να παίρνει αυτό που θέλει και να ελέγχει τη βούλησή τους.

Ο Εμμανουήλ Δημητροκάλης με τη σειρά του εκπροσωπούσε τέλεια το προφίλ του ιδανικού εφήβου. Χαρακτηρίστηκε από συμμαθητές και φίλους σαν ένα χαμηλών τόνων παιδί. Πολύ καλός μαθητής, συνεσταλμένος και ευγενικός άνθρωπος. Προέρχεται από αστική οικογένεια, γεννημένος στις 9/4/74 στην Αθήνα. Κάτοικος Παλλήνης, χωρίς να γνωρίζει τον Κατσούλα πριν ο ίδιος μυηθεί στο σατανισμό. Επιβεβαιωμένες πληροφορίες θέλουν τον Δημητροκάλη να διατηρούσε σχέση δύο χρόνων με τη Δήμητρα Μαργέτη, πριν αυτή τον εγκαταλείψει για χάρη του Κατσούλα.

Η Δήμητρα Μαργέτη καταγόταν από μεσοαστική οικογένεια, ενώ διέμενε και αυτή στην Παλλήνη. Διέθετε χαμηλό επίπεδο μόρφωσης, ενώ παρά το νεάρο της ηλικίας της, ήταν αρκετά περιζήτητη μεταξύ των συνομιλήκων της, ελέω της εξωτερικής της εμφάνισης. Γεννημένη το 1977 γνωριζόταν από πολύ μικρή ηλικία με τον Κατσούλα

 Προκαταρκτική εξέταση-Προδικασία

Την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 1994, οι τρείς νεαροί σατανιστές μετά το πέρας της προκαταρκτικής εξέτασης και αφού ασκήθηκε εναντίον τους ποινική δίωξη απο τον εισαγγελέα πλημελλιοδικών οδηγήθηκαν στον 19ο  τακτικό ανακριτή Ευθύμιο Καταλιακό για την απολογία τους.

Ο Α.Κατσούλας στην εξάωρη απολογία του, προσπάθησε να διαψεύσει τις μαρτυρίες των συγκατηγορουμένων του που τον υποδείκνυαν ως «εγκέφαλο» της συμμορίας, υποστηρίζοντας πως ο ίδιος εκτελούσε απλά εντολές. Εδωσε στον ανακριτή τα ονόματα 5 επιπλέον ανθρώπων διευρύνοντας έτσι το κύκλωμα των σατανιστών. Ο Ε.Δημητροκάλης με τη σειρά του υποστήριξε ενώπιον του ανακριτή ότι υπήρξε θύμα του Α.Κατσούλα, ο οποίος τον πίεσε ψυχολογικά. Ομολόγησε την ενοχή του για το πρώτο έγκλημα, αυτό της 14χρονης Θ.Συροπούλου και μιλώντας στους δημοσιογράφους δήλωσε μετανιωμένος για τις πράξεις του.

Η 18χρονη Δ.Μαργέτη που κατά το συνήγορό της Α.Κούγια υπήρξε το τρίτο μεγάλο θύμα, πέρα από τις δύο δολοφονημένες γυναίκες, υποστήριξε και αυτή πως είχε πέσει θύμα ψυχολογικού εξαναγκασμού του Α.Κατσούλα.

Οι τρεις τους κρίθηκαν προφυλακιστέοι ύστερα από ομόφωνη απόφαση ανακριτή και εισαγγελέα, ως άτομα ιδιαίτερα επικίνδυνα για τη δημόσια ασφάλεια, για την πρόληψη τέλεσης αδικημάτων από μέρους τους και ως ύποπτοι φυγής. Παράλληλα ποινική δίωξη ασκήθηκε και στους Χ.Ζαβράς, Μ.Αναγνώστου, Β.Αγγελοπούλου, Μ.Ριγάκη και Α.Ριγάκη.

Οι κατηγορούμενοι παραπέμφθηκαν ενώπιον του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου της Αθήνας, ύστερα από παραπεμπτικό βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελιοδικών στις 8 Ιουνίου 1995.

Αναπαράσταση...

Στις 28 Ιανουαρίου έγινε η αναπαράσταση των δύο εγκλημάτων. Οι 3 νεαροί παραβρέθηκαν μαζί με τις διωκτικές αρχές στη Θέση Σέσι στο Κορωπί όπου και αναβίωσαν στιγμή προς στιγμή όλα όσα διαδραματίστηκαν τις βραδιές των δύο στυγερών εγκλημάτων.

Αρχίζει η δίκη των σατανιστών....

Σύσσωμη η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα την έναρξη της δίκης των λεγόμενων «Σατανιστών της Παλλήνης». Σοκ προκαλούν οι ομολογίες και οι ανατριχιαστικές λεπτομέρειες των μακάβριων εγκλημάτων στην ελληνική κοινή γνώμη, η οποία για πρώτη φορά καλείται να αντιμετωπίσει πραγματικά φαινόμενα σατανισμού και παγανιστικές τελετές.

Οι 8 κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν σωρεία κατηγοριών, μεταξύ των οποίων εκείνες της: συμμετοχής, άμεσης συνέργειας, απλής συνέργειας, ανθρωποκτονίας με πρόθεση, αντιποίηση αρχής, παράνομης κακακράτησης, αρπαγής ανηλίκου, καθύβρισης θρησκεύματος, σύστασης συμμορίας, βιασμού, εμπρησμού και υπόθαλψης εγκληματία.

Συνήγοροι....

Συνήγοροι υπεράσπισης ορίζονται από τους κατηγορουμένους οι : Παναγιώτης Ρουμελιώτης και Φώτης Αγγελόπουλος για τον Κατσούλα, Αντώνης Τράκας και Κωνσταντίνος Πλεύρης για τον Δημητροκάλη, ενώ την υπεράσπιση της Μαργέτη ανέλαβε ο ποινικολόγος Αλέξης Κούγιας. Πρόεδρος του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου ορίζεται η δικαστής, Ευπραξία Μπαϊράμογλου

Οι δικαστικές αρχές πριν από την έναρξη της δίκης και εξαιτίας της δημοσιοποίησης κατά την ανακριτική διαδικασία των πολύπλοκων καταθέσεων και των απολογιών των κατηγορουμένων στα ΜΜΕ, απαγόρευσαν τη δημοσίευση άλλων στοιχείων. Το δικαστήριο τελικά απαγόρευσε και τη μαγνητοφώνηση ή βιντεοσκόπηση της δίκης, καθώς και την τηλεοπτική ή ραδιφωνική μετάδοσή της.

Συνέχιση δίκης....

Στις 23 Ιουνίου 1995 οι κατηγορούμενοι απολογήθηκαν στο Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο, περιγράφοντας λεπτομερώς τη ζωή τους μετά την «μύηση» στο σατανισμό, αλλά απέφυγαν να μιλήσουν για τις εγκληματικές τους πράξεις. Στις 27 Ιουνίου ο εισαγγελέας Μ.Ρασιδάκης, προτείνει την ενοχή και την επιβολή της ανώτατης προβλεπόμενης ποινής για τους Α.Κατσούλα, Ε.Δημητροκάλη, Δ.Μαργέτη, Β.Αγγελοπούλου, Μ.Ριγάκη και Α.Ριγάκη.

Λιγές μέρες αργότερα και συγκεκριμένα την 1η Ιουλίου του 1995, το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο, καταδίκασε τους Α.Κατσούλα σε συνολική ποινή δύο φορές ισόβιας κάθειρξης και πρόσκαιρης κάθειρξης 12 ετών και 10 μηνών και τον Ε.Δημητροκάλη σε συνολική ποινή δύο φορές ισόβιας κάθειρξης και πρόσκαιρης κάθειρξης 9 ετών και 10 μηνών για την κατά συναυτουργία τέλεση δύο ανθρωποκτονιών, καθώς επίσης για αντιποίηση δημόσιας εξουσίας, παράνομη κατακράτηση, αρπαγή ανηλίκου, καθύβριση του θρησκεύματος και σύσταση προς διάπραξη κακουργημάτων. Επιπρόσθετα, ο Ασημάκης Κατσούλας για βιασμό, ενώ ο συναυτουργός του Ε.Δημητροκάλης για απλή συνέργεια.

Από την άλλη η συγκατηγορούμενή τους Δ.Μαργέτη, καταδικάστηκε σε συνολική ποινή πρόσκαιρης κάθειρξης 17 ετών και 4 μηνών (αφού της αναγνωρίστηκε η ελαφρυντική περίσταση της μετεφηβικής ηλικίας) όπως επίσης για απλή συνέργεια σε κάθε μία από τις ανθρωποκτονίες και αρπαγή ανηλίκου.

Οι Β.Αγγελοπούλου και Α.Ριγάκη για τα αδικήματα της υπόθαλψης εγκληματία και ψευδορκίας καταδικάστηκαν σε φυλάκιση 16 μηνών με 3ετή αναστολή. Από την άλλη για την Μ.Ριγάκη το δικαστήριο αποφάσισε την 7μηνη φυλάκισή της με 3ετή αναστολή για υπόθαλψη εγκληματία.Οι Χ.Ζαβρας και Αγγ.Αναγνώστου απαλλάχθηκαν από όλες τις κατηγορίες.

Δευτεροβάθμιο όργανο ( Έφεση)

Δύο χρόνια αργότερα οι τρεις καταδικασθέντες μέσω των πληρεξούσιων δικηγόρων τους, ζήτησαν την επανεξέταση κατ’ουσίαν της υπόθεσης από ανώτερο όργανο. Στις 8 Δεκεμβρίου 1997 το Μεικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών συνεδρίασε στη δικαστική αίθουσα των φυλακών Κορυδαλλού με τους Α.Κατσούλα, Ε.Δημητροκάλη και Δ.Μαργέτη να αποσκοπούν στη μείωση της ποινής που ορίστηκε από το πρωτοβάθμιο όργανο.

Λίγες μέρες αργότερα, στις 20 Δεκεμβρίου, ο εισαγγελέας της έδρας, Δ.Μαλακάσης πρότεινε να κριθούν ένοχοι όπως και πρωτοδίκως οι δύο άνδρες για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως χωρίς ελαφρυντικό και η γυναίκα έχοντας το ελαφρυντικό της μετεφηβικής ηλικίας για απλή συνέργεια στο φόνο της 14χρονης Θεοδώρας Συροπούλου.

Τελικώς, στις 24 Δεκεμβρίου το Μεικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών αποφάσισε ομόφωνα την ενοχή των κατηγορουμένων επικυρώνοντας τη πρωτόδικη ποινή τους.

Τριτοβάθμιο όργανο.(Αίτηση αναίρεσης)

Στις 17 Ιανουαρίου το Ε’ποινικό τμήμα του Αρείου Πάγου θα συνεδριάσει υπό την προεδρία του δικαστή Ευάγγελου Κρουσταλάκη για να εξετάσει τις αιτήσεις αναιρέσεως της πρωτοβάθμιας ποινής που είχαν καταθέσει οι Ε.Δημητροκάλης και Α.Κατσούλας. Οι αιτήσεις θα απορριφθούν από το τμήμα του Αρείου Πάγου, ενώ την ίδια τύχη θα έχει και η αίτηση αναίρεσης που κατέθεσε ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Π.Ζαβολέας, ο οποίος διαφωνόντας κατ’ουσίαν με την απόφαση του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών, που καταδίκασε την Δ.Μαργέτη με τη κατηγορία της απλής συνέργειας σε εγκληματική πράξη, ζήτησε την καταδίκη για άμεση συνέργεια και ηθελημένη συμμετοχή, χωρίς το ελαφρυντικό της μετεφηβικής ηλικίας. Η αίτηση του Π.Ζαβολέα απορρίφθηκε στις 30 Ιουνίου του 1998.

Σήμερα....

Από τις 23 Νοεμβρίου 2001 η Δήμητρα Μαργέτη βρίσκεται εκτός φυλακής, αφού το Συμβούλιο Πλημμελιοδικών Πειραιά στο οποίο προσέφυγε ζητώντας επανεξέταση των αιτήσεων για την αποφυλάκισή της, έκανε δεκτή την αίτησή της και διέταξε με όρους την αποφυλάκισή της με τον υπ’αριθμόν 383 βούλευμα. Οι δικαστές έκριναν ότι επέδειξε καλή διαγωγή κατά την καράτησή της και πως δεν αποτελεί πλέον κίνδυνο για την κοινωνία

Όσον αφορά τους περιοριστικούς όρους που της επιβλήθηκαν αυτοί ορίζουν πως θα είναι υποχρεωμένη να διαμένει μόνιμα στο πατρικό της στην οδό Διονύσου 10 στην Παλλήνη, να παρουσιάζεται την 1η και 16η κάθε μήνα στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής της, ενώ της απαγορεύτηκε και η έξοδος από τη χώρα.

Ο Ασημάκης Κατσούλας βρίσκεται στις φυλακές Μαλανδρίνου Φωκίδας. Δεν έδειξε όμως να συμμορφώνεται αφού ακόμα και μετά την βαριά ποινή του, δε δίστασε να απασχολήσει και πάλι τις αρχές. Μαζί με έναν άλλο συγκρατούμενό του που κατηγορείτο για ανθρωποκτονία, επικοινωνούσαν καθημερινά μέσω τηλεφώνου με δύο αδελφές 11 και 12 χρονών. Τους έλεγαν ότι είναι αστυνομικοί και ζητούσαν από τα κορίτσια να αγγίξουν απόκρυφα μέρη του σώματος τους, για να μπορέσει όπως έλεγε ο ίδιος να κάνει τηλεφωνική εξέταση DNA.

Τα δύο κορίτσια είπαν στους γονείς τους τι γινόταν και αυτοί με την σειρά τους πήγαν στο Τμήμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Από την ψηφιακή ανάλυση των τηλεφωνικών κλήσεων διαπιστώθηκε ότι οι τηλεφωνικές κλήσεις γίνονταν από τις φυλακές Μαλανδρίνου και από συγκεκριμένη τηλεκάρτα. Όταν πήγαν στις φυλακές ανακάλυψαν ότι την τηλεκάρτα αυτή χρησιμοποιούσαν ο Κατσούλας μαζί με τον άλλο συγκρατούμενο του. Στην κατοχή βρέθηκαν και άλλοι τηλεφωνικοί αριθμοί. Επίσης τον Μάρτιο του 2005 σε μια άδειά του από τις φυλακές ο Κατσούλας είχε εμφανιστεί σε 23χρονη ως αστυνομικός και είχε προσπαθήσει να την βιάσει.

Ο Εμμανούηλ Δημητροκάλης εκτίει την ποινή τους στις φυλακές Κορυδαλλού.

Παρά τα 17 περίπου χρόνια που έχουν περάσει από την ημέρα που η ιστορία των "Σατανιστών της Παλλήνης" ήρθε στο φως, παραμένει η μοναδική επιβεβαιωμένη υπόθεση τέτοιας φύσεως στην Ελλάδα. Η υπόθεση της Παλλήνης, με τη μακρά δικαστική της πορεία, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της τελευταίας εικοσαετίας κυρίως γιατί η φύση των εγκλημάτων που διεπράχθηκαν αλλά και οι ταυτότητες των δραστών, ενεργοποίησαν μια επίκτητη ελληνική παθογένεια. 

Αυτή της συλλογικής «σχιζοφρένειας», που επηρέασε βαθύτατα αρχές, εξουσίες, και θεσμούς τα οποία από την πρώτη στιγμή που η υπόθεση δημοσιοποιήθηκε αναλώθηκαν σε σπασμωδικές κινήσεις και ακραίες συμπεριφορές, σπέρνοντας τον πανικό. Η απουσία της ουσιαστικής πρότασης για την αποφυγή τέτοιων φαινομένων στο μέλλον ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής.

Το χρονικό της υπόθεσης.....

Ήταν 28 Δεκεμβρίου του 1993 όταν έπειτα από τις συντονισμένες ενέργειες των συγγενών της αγνούμενης Θεοδώρας Συροπούλου αποκαλύφθηκε μία απο τις πιο φρικιαστικές εγκληματικές υποθέσεις στα αστυνομικά χρονικά. Ασημάκης Κατσούλας, Εμμανουήλ Δημητροκάλης και Δήμητρα Mαργέτη στο εδώλιο. Mια ιστορία που άφησε άφωνο το πανελλήνιο, αφού τότε οι περισσότεροι έμαθαν για τους σατανιστές, τις τελετές μύησης και τα φονικά.

Δύο νέα αγόρια από την Παλλήνη τόλμησαν να ασχοληθούν με τον σατανισμό και η σχέση τους αυτή αποδείχθηκε ολέθρια Δύο γυναίκες έγιναν θυσία στο βωμό του «Άρχοντα του σκότους» αφού έτσι πρόσταζαν τα βιβλία που μελετούσαν. Με πλήρη συνείδηση για το τι έκαναν, οι δύο παιδικοί φίλοι, Ασημάκης Κατσούλας 21 ετών και Εμμανουήλ Δημητροκάλης 19 ετών άρχισαν να κάνουν τελετές μαύρης μαγείας στην Παλλήνη και στο Κορωπί προσπαθώντας να μυήσουν παράλληλα και άλλους συνομήλικούς τους.Μαζί με τους δύο συλληφθέντες που υπηρετούσαν τη στρατιωτική τους θητεία στο Πολεμικό Ναυτικό ο πρώτος και στο Στρατό Ξηράς ο δεύτερος, η αστυνομία συνέλλαβε και τη φίλη του Α.Κατσούλα, Δήμητρα Μαργέτη 18 ετών η οποία κατηγορείτο για συνέργεια στις πράξεις τους.

Όπως ανακοίνωσε στους δημοσιογράφους ο διοικητής της Ασφάλειας Αττικής, ταξίαρχος Δημήτρης Αποστολόπουλος, οι δύο συλληφθέντες ομολόγησαν τις πράξεις τους και προχώρησαν σε ανατριχιαστικες αποκαλύψεις για το τι έκαναν. Ο Α.Κατσούλας και ο Ε.Δημητροκάλης διέπραξαν το 1ο  έγκλημα στις 27 Αυγούστου του 1992. Με το πρόσχημα της λευκής μαγείας οδήγησαν την 14χρονη Θεοδώρα Συροπούλου στη θέση Σέσι στο Κορωπί, όπου αφού την έγδυσαν και τις έκλεψαν τα κοσμήματα, τη χτύπησαν με ένα ξύλο στο κεφάλι και τη σταγγάλισαν.

Στη συνέχεια ο Α.Κατσούλας τη βίασε και μαζί με τον Ε.Δημητροκάλη περιέλουσαν το σώμα της με βενζίνη και το έκαψαν. Από τη φωτιά μάλιστα προκλήθηκε πυρκαγιά στο δάσος του Υμηττού. Το δεύτερο αποτρόπαιο έγκλημα έγινε τη Μεγάλη Τετάρτη του Απριλίου του 1993, με θύμα την 28χρονη Γαρυφαλλιά Γιούργα, μητέρα δύο παιδιών και καμαριέρα του ξενοδοχείου «Μεγάλη Βρετανία»

Οι δράστες τη συνάντησαν τυχαία, τη στιγμή που επέστρεφε στο σπίτι της στα Γλυκά Νερά. Με το πρόσχημα ότι είναι αστυνομικοί την επιβίβασαν στο αυτοκίνητο του Κατσούλα και την οδήγησαν σε ερημικό σημείο στο Κορωπί, όπου τις πέρασαν χειροπέδες στα χέρια, την έγδυσαν και τη βίασαν.

Στη συνέχεια ο Α.Κατσούλας της πολτοποίησε το κεφάλι με μία πέτρα για να μην αναγνωρίζεται. Έτσι έπεσε η αυλαία στο μακάβριο έργο της «σατανικής τριάδος» δίνοντας το έναυσμα για ένα πρωτοφανή δικαστικό μαραθώνιο.

rip people

Συνέχεια του θέματος ...

Η "φαρμακούλα" με τα τηγανόψωμα! Δηλητηρίασε 7 άτομα επειδή κανείς δεν ήθελε να παντρευτεί την κόρη της .

"Μου έκανε εντύπωση που το χρώμα του ψωμιού ήταν μπλε και φούσκωσε πάρα πολύ.

Ήθελε να μας δηλητηριάσει γιατί δεν θέλαμε την κόρη της για νύφη", δήλωνε η Ελένη Μουστοπούλου στο δικαστήριο, κατά τη διάρκεια της δίκης της Μαρίας Σαμπανιώτη, η οποία πρόσφερε ζύμη για τηγανόψωμα, ποτισμένη με παραθείο σε δυο γειτόνισσες. Η μία ήταν η Ελένη Μουστοπούλου, η άλλη ήταν η Ειρήνη Κληματσά.

Το φονικό 'δώρο' της Σαμπανιώτη οδήγησε σε 7 δηλητηριάσεις, οι 3 εκ των οποίων είχαν τραγικό τέλος. Σύμφωνα με τις αστυνομικές έρευνες, η 'φόνισσα με τα τηγανόψωμα' (όπως οργίασαν οι εφημερίδες της εποχής) ήθελε να εκδικηθεί τις δύο οικογένειες, γιατί ήθελε να παντρέψει την κόρη της με τους γιους των Μουστοπούλου και Κληματσά και εκείνες αρνήθηκαν.

Το προσωνύμιο 'φαρμακούλα' κατοχυρώθηκε ήδη από την πρώτη δίκη της υπόθεσης, όταν το ακροατήριο άρχισε να τη φωνάζει έτσι με το που μπήκε στην αίθουσα του δικαστηρίου. Με ψήφους 6-1, η Σαμπανιώτη κρίθηκε ένοχη και καταδικάστηκε σε τρεις φορές ισόβια και επιπλέον 25 χρόνια κάθειρξη για τέσσερις απόπειρες ανθρωποκτονιών.

Εδώ και δύο χρόνια, η Μαρία Σαμπανιώτη έχει αποφυλακιστεί μετά από 19 χρόνια κάθειρξης. Λίγες μέρες μετά την αποφυλάκιση, μίλησε στο Πρώτο Θέμα και υποστήριξε ξανά ότι κάποιος πότισε τη ζύμη με δηλητήριο ενώ έλειπε από το σπίτι.

Στην ερώτηση αν τη φοβούνταν οι κρατούμενες στις γυναικείες φυλακές του Κορυδαλλού, η ίδια απάντησε: "Α πα πα πα! Ποια να φοβηθεί εμένα; Εγώ όταν ήμουν καλά, τους μαγείρευα εκεί πέρα. Εμένα όχι μόνο δεν με φοβούνταν, αλλά έτρωγαν από το φαγητό μου. Ακόμα και αντίδωρο από την εκκλησία να έπαιρνα, μου το ζητούσαν και εκείνο. Οτιδήποτε".

Να προσέχεις το μπλε ψωμί λοιπόν. Και το παραφουσκωμένο. Ή μην ξαναφάς ψωμί τέλος πάντων. Δεν ξέρω, ό,τι νομίζεις.

newsvolos

Συνέχεια του θέματος ...

Απόστολος Κοσμάς. Ο πατέρας που σκότωσε με τσεκούρι τον σχιζοφρενή γιο του για να τον λυτρώσει από τη ασθένεια. Τον στήριξαν η γυναίκα και οι δύο γιοι του!

Στις 7 Ιουλίου του 1996 ο 54χρονος μηχανολόγος και επιχειρηματίας Απόστολος Κοσμάς σκότωσε με τσεκούρι τον πρωτότοκο γιο του την ώρα που εκείνος κοιμόταν.

Στη συνέχεια, χωρίς να τον αντιληφθεί κανείς, μετέφερε το πτώμα στο εξοχικό της οικογένειας στον Κάλαμο και το πυρπόλησε. Ο παιδοκτόνος επέστρεψε στο εξοχικό την επόμενη μέρα και τεμάχισε το απανθρακωμένο πτώμα με πριόνι, προκειμένου να το εξαφανίσει.

Την ώρα που τοποθετούσε τα μέλη του νεκρού γιου του σε σακούλες, η αστυνομία έκανε έφοδο και τον έπιασε επ’ αυτοφώρω. Οι κινήσεις του είχαν γίνει αντιληπτές από την προηγούμενη μέρα και οι αστυνομικοί υποψιάστηκαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Το φριχτό έγκλημα ήταν η ολοκλήρωση μιας οικογενειακής τραγωδίας που είχε αρχίσει λίγα χρόνια πριν, όταν το νεαρό αγόρι διαγνώστηκε με σχιζοφρένεια παρανοϊκού τύπου.

Το χρονικό της τραγωδίας
Ο Απόστολος Κοσμάς ζούσε με τη γυναίκα και τα τρία παιδιά τους σε ένα μεγάλο σπίτι στην Κηφισιά. Η ζωή της οικογένειας κυλούσε φυσιολογικά μέχρι τη στιγμή που ο μεγαλύτερος γιος άρχισε να εκδηλώνει τα πρώτα περίεργα συμπτώματα στη συμπεριφορά του. Οι γιατροί αρχικά απέδωσαν τις εκρήξεις θυμού στην εφηβεία, αλλά η κατάσταση χειροτέρευε. Μια μέρα ο νεαρός αποκάλυψε στον πατέρα του ότι ένας γείτονας έμπαινε στο μυαλό του και του υπαγόρευε τι να κάνει. «Το κεφάλι μου πονάει, θα τον σκοτώσω», είπε στον πατέρα του. Η εισαγωγή του σε κλινική ήταν πλέον επιτακτική.

Οι γιατροί διέγνωσαν ότι έπασχε από σχιζοφρένεια παρανοϊκού τύπου, με ανεξέλεγκτη επιθετικότητα. Ο εγκλεισμός του στην κλινική «Γαλήνη» τραυμάτισε τόσο τον ίδιο, όσο και την οικογένειά του. «Είδα να τον πιάνουν τέσσερις – πέντε μαζί. Τον δένουν και τον κλείνουν σε ένα υπόγειο για ένα μήνα. Ήταν βαριά περίπτωση», ανέφερε ο πατέρας, που λίγο καιρό μετά, δεν άντεξε να βλέπει το παιδί του να υποφέρει και αποφάσισε να τον πάρει πίσω στο σπίτι με δική του ευθύνη. Με το εξιτήριο του νεαρού σχιζοφρενή, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Τον πρώτο καιρό ακολουθούσε τη φαρμακευτική αγωγή και η κατάστασή του ήταν σταθερή.

Το 1995 ο Βαγγέλης, σταμάτησε να παίρνει τα φάρμακα του. Μέχρι τότε οι γονείς του, έβαζαν τα φάρμακα του μέσα στους χυμούς και το φαγητό του και για να μην καταλάβει τίποτα. Ο Απόστολος Κοσμάς στην απολογία του στο δικαστήριο αναφέρθηκε στην περίοδο που ο γιος του είχε αρχίσει να χειροτερεύει: «Παίρνει τις σταγόνες του. Είναι καλύτερα. Δεν ήθελα να τον κλείσω σε ψυχιατρείο, δεν το άντεχα. Τον βάζω σε διάφορες δουλειές γνωστών μου. Φεύγει. Αγοράζει χασίς. Χειροτερεύει. Χτυπούσε τη μητέρα του. Αποφασίζουμε να τον πάμε στο Αιγινήτειο. Δεν γίνεται. Ο γιατρός φοβάται για τη ζωή του παιδιού».

Παρά την επιμονή των ειδικών αλλά και της αστυνομίας για εγκλεισμό του νεαρού σε κλινική, οι γονείς αποφάσισαν για ακόμα μια φορά να τον κρατήσουν στο σπίτι. Αυτό, υποστήριξαν αρκετοί, ότι ήταν και το μοιραίο λάθος τους. Την ημέρα του φόνου, ο νεαρός βρισκόταν σε κρίση. Φώναζε στον πατέρα του και του ζητούσε χρήματα για να αγοράσει όπλα. «Αν μέχρι να γυρίσω δεν μου έχεις βρει λεφτά για όπλα, θα σε σκοτώσω». Τα λόγια του Βαγγέλη έκαναν τον πατέρα του να συνειδητοποιήσει πως η κατάσταση δεν πήγαινε άλλο. Ο Απόστολος Κοσμάς πήρε τη δύσκολη απόφαση. Επισκέφτηκε το αστυνομικό τμήμα προκειμένου να μεταφερθεί το παιδί του σε ψυχιατρείο με το ζόρι. Όμως ο διοικητής έλειπε. Η διήγηση των γεγονότων από το φονιά στο δικαστήριο σταμάτησε εκεί. Ο Κοσμάς λύγισε και είπε «Τα υπόλοιπα διαβάστε τα μόνοι σας».

Ο παιδοκτόνος προκάλεσε οίκτο και συμπόνια

Το έγκλημα που διέπραξε ο Απόστολος Κοσμάς, ήταν φριχτό. Η κοινή γνώμη αλλά και ο νόμος ήταν αμείλικτοι με τους παιδοκτόνους. Στην περίπτωση του Απόστολου Κοσμά όμως υπήρξε συγκίνηση και επιείκεια. Στο δικαστήριο έκλαιγε συνεχώς και αναρωτιόταν πως μπόρεσε να κάνει ένα τέτοιο έγκλημα. Κατά τη διάρκεια της κατάθεσής του διέκοπτε συνεχώς και σκούπισε τα μάτια και το πρόσωπο του με ένα μαντήλι, ενώ κάποια στιγμή χρειάστηκε να πάρει χάπι για την καρδιά του, από την οποία έπασχε, προκειμένου να καταφέρει να συνεχίσει. Οι μάρτυρες που κλήθηκαν στο δικαστήριο υποστήριξαν τον κατηγορούμενο.

Ακόμα και η σύζυγός του, που θρηνούσε για το παιδί της, ήταν στο πλευρό του Κοσμά. Του έσφιγγε το χέρι και έκλαιγε αδιάκοπα. Το μόνο που είπε στο τέλος της κατάθεσής της ήταν: «Δείτε το ως ανθρώπινο. Κι ας μοιάζει απάνθρωπο. Το παιδί μου είχε μια ζωή γεμάτη αγάπη. Το τέλος του δεν δείχνει αγάπη. Αυτό με τυραννάει». Οι άλλοι δυο γιοι του μίλησαν για αυτόν με τα καλύτερα λόγια. «Ο Απόστολος έκανε θυσίες για το άρρωστο παιδί του» είπε μια γειτόνισσα. Ο κατηγορούμενος πριν την ανακοίνωση της ετυμηγορίας είπε: «Αν βγω από τη φυλακή θα βοηθήσω τα παιδάκια που έχουν την ίδια αρρώστια με τον Βαγγέλη μου».

Το δικαστήριο δεν καταδίκασε τον κατηγορούμενο σε ισόβια. Στον Απόστολο Κοσμά επιβλήθηκε ποινή 15ετούς κάθειρξης και έξι μηνών. Πριν οδηγηθεί στο κελί του ζήτησε από τους δικαστές σαν χάρη να του επιτρέψουν να πάει στον τάφο του παιδιού του να κλάψει. Ο Απόστολος Κοσμάς δεν πρόλαβε να βγει από τη φυλακή και να κάνει πράξη την υπόσχεση που είχε δώσει. Πέθανε στο κελί του λίγο μετά τη δίκη προδομένος από την καρδιά του.

Συνέχεια του θέματος ...